Psychoterapia połczyn zdrój

Rola psychoterapii w leczeniu zaburzeń żywienia

Anoreksja jest to choroba o podłożu psychicznym. Ujawnia się głównie jadłowstrętem – osoba nią skrzywdzona głodzi się, ponieważ potrzebuje być możliwie jak najbardziej wychudzona. Przyczyny anoreksji nie są do końca znane. Wielki wpływ na rozwój choroby posiada niska samoocena, poczucie bycia gorszym od reszty społeczeństwa, odtrącenia przez równolatków. Chorują na nią zarówno nastolatki (pierwsze symptomy widać już często w okresie gimnazjalnym), jak i osoby po trzydziestym roku życia. Powszechnie rozpatruje się, że jest to zwykle „kobiece” choróbsko, jednak cierpi na nie także sporo mężczyzn. W wielu przypadkach u chorego zaobserwować da się okresy remisji i zaostrzenia objawów. Po wielokroć zaburzenia stricte anorektyczne płynnie przechodzą w bulimię. Bulimia polega na objadaniu się do granic możliwości. Bywa tak, że bulimiczka/bulimik po napadzie obżarstwa zwraca żywność. U wielu osób bulimia przybiera styl kompulsywny, a więc okresy głodówki przeplatają się z okresami kompulsywnego objadania się. Mało osób cierpiących na bulimię czy też anoreksję przyznaje się do swojej choroby; większość ukrywa ją przed bliskimi, a wielokrotnie też nie ma świadomości bezmiaru swojego problemu. Nieoceniona w leczeniu zaburzeń odżywiania jest psychoterapia. Może być ona kierowana przez terapeutę osobiście czy też w grupie osób o pokrewnych problemach. Terapie grupowe ukierunkowane między innymi na pomoc ludzi z zaburzeniami żywienia prowadzone są na dziennych oddziałach leczenia nerwic. Dużo osób zgłasza poprawę swojego samopoczucia a także swoich nawyków żywieniowych po uwieńczeniu terapii w gronie innych anorektyków a przy tym bulimików. Głównym założeniem leczenia w grupie jest unaocznienie pacjentowi, że nie jest sam jak palec ze swoim problemem – to pomaga przezwyciężyć towarzyszący chorobie wstyd i odnaleźć choremu sposoby na radzenie sobie z chęcią podjęcia następnej głodówki albo kolejnego aktu obżarstwa. Jednakże dużo ludzi nie godzi się na udział w terapii grupowej, gdyż postuluje to odwagi do opowiadania o sobie, swoim żuciu, a nieraz również o swoich traumach w grupie obcych ludzi. Dla takich osób poświęcona jest terapia indywidualna, polegająca na rozmowach psychoterapeuty z pacjentem w celu znalezienia powodów anarchii żywieniowej. Powodzenie terapii – zarówno grupowej, jak i indywidualnej – w dużym stopniu zależy od postawy a w dodatku zaangażowania terapeuty. Psychoterapeuci posiadający dużo lat doświadczenia wielokrotnie osiągają lepsze rezultaty prowadzonego leczenia niż absolwenci psychologii lub psychiatrii, którzy jeszcze nie zdążyli zaznajomić się ze specyfiką zawodu od strony praktycznej.


karma mokra dla psa